sobota, 29 listopada 2014

Marc Levy "Przeznaczenie"

Marc Levy "Przeznaczenie"
W związku z tym, że mój księgozbiór nie należy do małych, moi przyjaciele i znajomi chętnie ode mnie pożyczają książki. Rozstaję się z nimi z pewnymi obawami, bo zdarzyło się już, że jakiś egzemplarz wrócił do mnie w godnym pożałowania stanie. Na szczęście nie zdarza się to zbyt często. Zresztą wiadomo, że takie potraktowanie książki może zakończyć się zablokowaniem dostępu do mojej biblioteczki, więc raczej wszyscy dbają o moje skarby. Chociaż nie lubię się nimi rozstawać, to jednocześnie uważam, że książki są po to, by je ktoś czytał, więc cieszę się, że mogę się dzielić nimi z innymi. Jednak nie tylko ja pożyczam innym, również moi bliscy dzielą się ze mną swoimi odkryciami czytelniczymi. Niedawno odwiedziła mnie moja przyjaciółka Kasia, która to zirytowana kolejnymi próbami nabycia w księgarni książki "Plan" Patrycji Gryciuk, w końcu spasowała i poprosiła mnie o pożyczenie tej właśnie powieści. Oczywiście zrobiłam to z przyjemnością. Jednocześnie Kasia chciała się ze mną podzielić inną ciekawą książką. Niedawno nabyła "Przeznaczenie" Marca Levy'ego i podsunęła mi ten tytuł do przeczytania. Autor był mi już znany, ale z wojennej powieści  "Dzieci wolności", która zdecydowanie przypadła mi do gustu. Dlatego niezmiernie byłam ciekawa bardziej fikcyjnej powieści Levy'ego.

Jest rok 1950. Życie w Londynie po latach wojny powoli wraca do normy, chociaż jej ślady jeszcze w wielu miejscach są widoczne. Alice wraz z trójką swoich przyjaciół – Antonem, Carol i Chelseem – spędzają wieczór przed Wigilią Bożego Narodzenia w Brighton, by dobrze się bawić w wesołym miasteczku i nie tylko. Generalnie czas na wyjeździe mija im bardzo przyjemnie. Gdy w radosnych nastrojach zaczynają zbierać się na pociąg, pada pomysł, by Alice skorzystała z usług napotkanej wróżki. Cała trójka podpuszcza dziewczynę, aż ta w końcu ulega, chociaż nie zamierza uwierzyć w ani jedno słowo, które usłyszy od tej kobiety. Alice dowiaduje się od niej, że niebawem jej życie diametralnie się zmieni, że odbędzie cudowną podróż, spotka sześć osób, które doprowadzą ją do mężczyzny jej życia, który przed chwilką niczego nieświadomy przeszedł za jej plecami. Chociaż Alice niby nie wierzy wróżce, to jej słowa wywołują w niej jakiś niepokój, nie może przestać o nich myśleć. Tej nocy dziewczyna ma ogromne problemy z zaśnięciem.

"Nie wierzyłam w przeznaczenie, w znaki, które ponoć nas prowadzą. Nie dawałam wiary opowieściom wróżek, czytaniu przyszłości z kart. Wydawało mi się, że życiem rządzi zbieg okoliczności, szczęście lub jego brak".

Czy przyszłość Alice faktycznie ułoży się tak, jak przepowiedziała to wróżka?

Cóż jeszcze mogę Wam powiedzieć o tej dziewczynie? Alice jest "nosem". Świetnie rozpoznaje nawet najbardziej delikatne zapachy i tworzy z nich harmonijne kompozycje, które mają szanse stać się kiedyś perfumami. Jeden ze stworzonych przez nią zapachów trafił już na rynek, co zapewniło jej skromny comiesięczny dochód, ale oczywiście Alice pracuje z dużym zapałem nad kolejnymi kompozycjami. Rodzice Alice nie żyją, zginęli podczas nalotu bombowego. W zasadzie dziewczyna nie ma żadnej rodziny, więc nadchodzące święta zamierza spędzić w samotności, w łóżku z dobrą książką.

U nas również Boże Narodzenie zbliża się szybkimi krokami, więc nic dziwnego, że początek tej powieści wprawił mnie w bardzo świąteczny nastrój. Uświadomił mi on, jak bardzo różnią się te współczesne Święta od tych powojennych oraz to, jaką jestem szczęściarą, skoro mogę spędzać je z rodziną. Ale oczywiście nie tylko Gwiazdka jest tematem tej powieści. Jest to również książka o poszukiwaniu szczęścia, miłości, własnych korzeni, o Stambule i jego czasami bardzo bolesnej historii, o przyjaźniach, ludzkiej życzliwości, o zapachach, w tym również o aromatach zapamiętanych z dzieciństwa.

Dla mnie książka "Przeznaczenie" to była wspaniała egzotyczna podróż, sentymentalna, ciepła, ale też pełna humoru. Can, który reklamuje się jako najlepszy stambulski przewodnik i tłumacz, bardzo zabawnie mówi po angielsku. Używa prześmiesznych zwrotów, które często wywołują uśmiech na twarzy czytelnika.

Książkę czyta się bardzo szybko, wertujemy kolejne strony i ani się nie obejrzymy, a poznajemy finał tej powieści. Po raz kolejny przekonałam się, że styl autora bardzo mi odpowiada, że lubię jego wzruszające historie, pełne niespodzianek, ale też życiowych dramatów i rozterek.

Bardzo się cieszę, że mogłam odbyć tę trochę magiczną i zaskakującą podróż, poznać stworzone przez Levy'ego postacie, z którymi trudno było mi się rozstać, wyobrazić sobie Stambuł i Londyn sprzed ponad pół wieku. Z pewnością na tym nie zakończy się moja przygoda z autorem, ba, mam wrażenie, że ona się dopiero zaczyna.

Moja ocen: 8/10

Marc Levy, Przeznaczenie, Wydawnictwa Albatros A. Kuryłowicz, 2013,
ISBN: 978-83-7885-696-2,
Str. 384.

Książka bierze udział w wyzwaniach: "Czytamy powieści obyczajowe"  oraz "Europa da się lubić!".

Przeznaczenie [Marc Levy]  - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE

44 komentarze :

  1. Książka raczej nie dla mnie, więc na razie dam sobie z nią spokój. Ale cieszę się, że tobie przypadła do gustu :)

    OdpowiedzUsuń
  2. Ja nie lubię pożyczać książek, bo nigdy nie wiadomo w jakim wrócą stanie, dlatego wolę być egoistką w tej kwestii.
    Odnośnie powyższej pozycji, prezentuje się dość ciekawie, więc będę miała ją na uwadze.

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Podziwiam Cię, że potrafisz być pod tym względem nieugięta. :)

      Usuń
  3. To musiała być wspaniała podróż. Chętnie bym się w nią wybrała!

    OdpowiedzUsuń
  4. Dla mnie pożyczanie książek innym jest jak chleb powszedni. Uznaję to za swoją misję :) Ale racja o książki trzeba dbać. Jak widać często takie wymianki kończą się cudowną/sprawdzoną/poleconą lekturą :)

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Warto pożyczać, ale tylko tym, którzy dbają o te nasze małe skarby. Cieszę się, gdy nie tylko ja pożyczam, ale też mi ktoś coś podsunie ciekawego do czytania.

      Usuń
  5. Wiem jak to jest z pożyczaniem książek... Kilka do mnie od dawna nie wróciło, teraz pożyczam tylko "zaufanym" osobom.
    To dobrze, że tak interesująca powieść trafiła w Twoje ręce dzięki Twojej przyjaciółce. :)

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Też pożyczam tylko tym, którym można ufać. :)

      Usuń
  6. Jestem ciekawa, czy rzeczywiście dziewczyna spotkała te sześć osób, które nieświadome sytuacji, doprowadziły ja do ukochanego. Motyw wróżki jest fajny.
    Wpisuję powieść "Przeznaczenie" na swoją czytelniczą listę.

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Bardzo się cieszę, bo warto przeczytać tę książkę. :)

      Usuń
  7. Książka wydaje się być w moich klimatach - jak wpadnie w moje rączki to chętnie przeczytam.
    A co do pożyczania książek, to kiedyś pożyczałam ich sporo, ale niestety moi odbiorcy mnie strasznie zawiedli. Sporo książek do mnie w ogóle nie wróciło, inna część w strasznym stanie. Teraz pożyczam książki tylko swojej mamie, a innych odsyłam do biblioteki. :)

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Myślę, że książka ma szansę podbić Twoje serce. :)
      Niestety mnie niektórzy pożyczający też bardzo zawiedli i takim osobą mówię stanowcze "nie". Reszce pożyczam i cieszę się, jak im się podobają podsunięte przeze mnie książki.

      Usuń
  8. Na razie mam taki stos książek do przeczytania, że nie wiem, czy się na nią skuszę... Ale na pewno kiedyś przeczytam :)

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. U mnie podobnie, a chęci na kolejne tytuły coś nie słabną... :)

      Usuń
  9. Powieści obyczajowe niezbyt mnie interesują, jakoś nie umiem odnaleźć w nich piękna, bo po prostu mnie nudzą. Ale dobrze, że Tobie się podobała:)

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Rozumiem. Ja jestem w pełni usatysfakcjonowana. :)

      Usuń
  10. Witam! Jak czytam, że „Planu” znowu nie można dostać w jakiejś księgarni w Polsce, to mnie trafia... Najchętniej wysłałabym Pani artykuł mojemu wydawcy, który utrzymuje, że dystrybucja ma się dobrze... Ech, nie wiadomo już co robić. Czy mogę wiedzieć o jakie miasto chodzi?
    PS. Mam nadzieję, że Pani przyjaciółka nie będzie zawiedziona lekturą „Planu”. Pozdrawiam serdecznie i dziękuję za promowanie mojej twórczości.
    Patrycja Gryciuk

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Witaj Pani Patrycjo! Niestety taka jest prawda. Moja przyjaciółka była bardzo zdeterminowana, żeby kupić Pani książkę, ale jej się to nie udało. Nie wiem, w ilu księgarniach szukała, ale pewnie głównie w Bydgoszczy, bo tam mieszka. Faktycznie sytuacja jest mocno irytująca, bo Pani wkłada mnóstwo pracy w promocję, a potencjalni czytelnicy mają problem z nabyciem "Planu". Mam nadzieję, że taka sytuacja ma miejsce tylko w Bydgoszczy. :)
      "Plan" to jedna z lepszych książek, jakie miałam okazję czytać w tym roku, więc bardzo chciałabym, żeby dostarczyła ona emocji podobnych do moich jak największej ilości czytelników (czy było tak w przypadku Kasi jeszcze nie wiem).
      Gorąco pozdrawiam.

      Usuń
  11. Okładka troszkę przypomina mi powieści Sparksa, więc tutaj plus. No i fabuła również jest interesująca :)

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Zdecydowanie tak. Myślę, że przypadnie Ci do gustu. :)

      Usuń
  12. Chętnie przeczytam :) Zainteresowałaś mnie :)

    OdpowiedzUsuń
  13. Zapamiętam tytuł, ciekawa propozycja :) Ja staram się już nie pożyczać książek.. Bo potem zdarzało się, że już do mnie nie wracały ;/.

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Niestety tak czasami bywa. Dlatego zaczęłam zapisywać tytuły, które mam w obiegu i ścigam opornych. :)

      Usuń
  14. Nie znam autora ani tytułu, ale bardzo mi się podoba fabuła, zapiszę sobie tytuł na L.C, może trafię kiedyś na tą książkę. Co do pożyczania to ja już muszę chyba zacząć zapisywać kto i jakie moje książki ma. Pewnej osobie już na pewno nie pożyczę nic, bo do dziś jestem w szoku jak można tak zniszczyć nową książkę, a znów inna znajoma mnie bardzo zaskoczyła, bo oblała książkę kawą i w konspiracji odkupiła mi nową (niepotrzebnie). Niedawno się o tym dowiedziałam :)

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Ja już zaczęłam zapisywać, bo w pewnym momencie nie wiedziałam ani kto, ani co ma. :) Każdemu może się zdarzyć, że coś się stanie z książką, ale niektórzy wcale o nie nie dbają i takim nie ma sensu pożyczać. A odkupienie jednej książki to bardzo miły gest. :)

      Usuń
  15. Interesująca fabuła i klimat książki. Nie znam jeszcze twórczości tego autora.

    OdpowiedzUsuń
  16. Oj, ja przez pożyczanie książek straciłam kilka z nich :( od tego momentu pożyczam książki tylko zaufanym osobom

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Niestety trzeba uważać, komu się książki pożycza... Też mi się różne przypadki przydarzyły.

      Usuń
  17. Ale mnie miło wprowadziłaś w cudowny nastrój tej powieści. Aż sobie zapiszę tytuł, bo bardzo spodobała mi się fabuła opowieści i jeszcze czas akcji - idealny!:) Co do pożyczania książek z własnego zbioru, kompletnie nie mam nic przeciwko, tylko od niedawna postanowiłam zapisywać wszystkie pożyczone tytuły, bo zaczynam się już gubić we własnej biblioteczce:)

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Książkę oczywiście polecam.
      A jeżeli chodzi o pożyczanie książek, to też od niedawna wszystko notuję. Moja przyjaciółka śmiała się, że mam pozakładać karty biblioteczne. :)

      Usuń
  18. Nie do końca mnie ta pozycja przekonuje, chociaż obyczajówki uwielbiam. Ale może kiedyś... ;)

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Mam nadzieję, że kiedyś dasz się do tej książki przekonać. :)

      Usuń
  19. Ja nie pożyczam swoich książek. A tą książkę chętnie bym poznała ;)

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Ja cieszę się, gdy moje książki kogoś uszczęśliwią, oczywiście pod warunkiem, że pożyczający dbają o moje skarby. :)

      Usuń
  20. Brzmi całkiem ciekawie, może się skuszę ;-)

    OdpowiedzUsuń
  21. Za dużo banalnej miłości - pasuję.

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Ja lubię czytać o miłości, jednak w tym wypadku wcale aż tak dużo, jak może się wydawać, jej tu nie ma.

      Usuń
  22. Ja też pożyczam swoje książki, robię to niechętnie i czuję jakiś wewnętrzny brak w sercu, ale czego nie robi się dla przyjaciół? ;) Na szczęście moje dwie zaufane bratnie dusze są takimi samymi pedantkami jak ja i książki zawsze wracają w stanie idealnym.
    Co do Levy'ego, nie znam autora i nawet o nim nie słyszałam. Może dlatego, że bardzo rzadko sięgam po książki Albatrosa, zawsze uważałam je za sztywniackie ;)

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Też drżę o moje skarby, bo wiadomo, jak to bywa... Niestety wielu nie szanuje książek, w tym również tych pożyczonych.

      Mi zdarza się sięgać co jakiś czas po pozycje z Albatrosa i chociaż wiele z nich przypadło mi do gustu, to coś w tym sztywniactwie chyba jest. :)
      Przy okazji muszę Ci powiedzieć, że też niedawno zdałam sobie sprawę, że kupuję głównie książki kilku wydawnictw. Dopiero teraz, dzięki blogowaniu, zaczynam się otwierać na inne propozycje.

      Usuń